Korrel 120

Oude meubels opknappen in een schuurtje van zes vierkante meter, fouten inbegrepen.

Fineer dat loslaat op een kastje uit de jaren vijftig

6 december 2025 · 3 min lezen

Het kastje is een laag model met twee schuifdeuren, buitenkant teakfineer op een plaat, en het heeft jarenlang bij een raam gestaan waar de zon er elke middag op viel. Daardoor is het fineer op het bovenblad op twee plekken losgekomen van de ondergrond: een blaas ter grootte van een handpalm in het midden, en een hoek van ongeveer vier bij zes centimeter die opkrulde en waar je met een nagel onder kon. De rest zat nog vast, wat ik getest heb door het hele blad met de knokkels af te kloppen en te luisteren naar het holle geluid.

Oude fineerlijm van dit soort meubels laat zich vaak opnieuw activeren met warmte. Voor de blaas heb ik een vel bakpapier op het fineer gelegd en er met een gewoon strijkijzer op stand twee, zonder stoom, een minuut overheen gestreken, en daarna meteen een houten blok met een stapel boeken erop gezet en tien minuten laten afkoelen. Bij de eerste poging kwam de blaas terug toen de boeken eraf gingen. De tweede keer heb ik met een scherp mesje een snee van twee centimeter in de richting van de houtnerf in de blaas gemaakt, zodat de lucht eruit kon, en het nog eens gestreken. Toen bleef het liggen.

De losse hoek was te droog voor het strijkijzer alleen. Daar heb ik met een injectiespuit zonder naald verdunde houtlijm onder gespoten, de hoek met een vinger aangedrukt zodat de lijm zich verdeelde en de overmaat met een vochtige doek weggenomen. Dan weer bakpapier, een vlak blokje, een lijmtang met zachte bekken en 24 uur wachten. Het randje heb ik daarna heel voorzichtig met korrel 240 gelijkgeschuurd, met de hand, omdat fineer van deze leeftijd nog geen millimeter dik is en je er in twee halen doorheen bent.

Wat er niet goed ging: op de plek van de snee in de blaas zie je in strijklicht een hele fijne lijn, omdat de twee randen niet exact tegen elkaar zijn komen te liggen. Met olie erop valt het grotendeels weg, maar ik weet dat het er zit. De les voor de volgende keer is simpel: eerst de snee, dan pas strijken, niet andersom, want de eerste strijkbeurt heeft de lijm aan de randen van de blaas vastgezet voordat de lucht eruit was. Het kastje staat nu in de gang, uit de zon.