Het eerste meubel: een nachtkastje van de stoep
Het stond op een avond in september op de stoep twee straten verder, met een briefje erop dat het mee mocht. Een nachtkastje, massief hout dat ik voor beuken hield, één la die een centimeter klemde, een bovenblad met drie witte kringen van glazen en een laag vernis die aan de randen afbladderde. Ik had op dat moment een schuurmachine die ik twee keer had gebruikt, een pak schuurpapier van de bouwmarkt en geen idee waar ik aan begon. Het leek me een goed formaat om op te oefenen.
Het schuren ging eigenlijk goed, tot ik merkte dat ik de randen van het blad aan het afronden was omdat ik de machine te lang op de hoeken hield. Rond is op zich niet erg, maar ongelijk rond wel. De witte kringen bleken niet in de vernis te zitten maar in het hout zelf, als vocht dat onder de afwerking was gekomen, en ze gingen pas weg na een flinke laag eraf met korrel 80. De la klemde omdat de geleiders aan de zijkant waren gaan opzetten; een paar halen met een blokschaaf over de bovenkant van de la en een beetje kaarsvet op de geleiders en hij schoof weer.
Toen de beits. Ik wilde het donkerder, zodat het bij het andere kastje paste, en zette een waterbeits op met een kwast, zoals je zou verven. Het hout nam de beits ongelijk op: op de kopse kanten en op de plekken waar ik met 80 was gebleven werd het bijna zwart, op het gladde blad bleef het veel lichter, en elke kwaststreek was een baan. Ik heb het laten drogen, gekeken, en het blad opnieuw kaal geschuurd. Daarna bleef het blank, met alleen olie, en dat is uiteindelijk ook mooier.
Wat ik ervan heb overgehouden is meer dan een kastje. Ik weet nu dat beits op een proefstukje hoort voordat hij op het meubel gaat, dat je het hout eerst licht nat maakt zodat het gelijkmatiger opneemt, dat kopse kanten voorbehandeld moeten worden omdat ze als een spons werken, en dat een schuurmachine op een rand altijd te veel weghaalt. Het nachtkastje staat naast mijn bed, met een la die soepel schuift en randen die iets te rond zijn. Elke keer dat ik er iets op leg, zie ik waar het begon.